Herken je dat? Dat je een hele goede coach bent voor anderen maar niet zo’n goede coach naar jezelf toe?

Eigenlijk is dat heel logisch, het is namelijk heel lastig om je eigen valkuilen, blokkades en belemmeringen te zien.

Luister via je favoriete app: iTunes/Apple Podcast | Stitcher | Spotify | Google Podcast

Shownotes

In de aflevering van deze week:

  • Iedereen heeft daar last van, jij waarschijnlijk ook. Wij in ieder geval wel. 
  • Je ziet je eigen belemmeringen niet want je bent zo gewend aan jezelf. Dat is je default instelling. Jouw belemmeringen zijn normaal voor jou. 
  • En als je er al achter komt dan probeert je onderbewustzijn het snel weer terug naar het vertrouwde te brengen (want dat kost minder energie).
  • Dit hebben we al zo vaak gezien!! Bij anderen maar ook bij onszelf. 
  • Om door stagnatie te breken heb je reflectie nodig, pas dan kun je die stagnatie herkennen en erkennen. En dat kun je niet zo goed in je eentje. Zeker niet omdat grofweg de meeste belemmeringen onbewust zijn. Je bent gewend aan jezelf, dus dat zie je niet meer. 
  • Daarom heb je iemand anders nodig die je daarbij helpt. Die door de bullshit heen prikt. Die een hoger level heeft dan jij op dat vlak (dus niet je familie of vrienden) en die geen advies geeft gebaseerd op angsten maar op groei. 
  • Wij zijn elkaars coach en daarom is het voor ons ook zo fijn om samen te werken. Wij reflecteren elkaar. 
  • Mensen vragen wel eens aan ons: Jullie zien elkaar zo vaak, vind je dat niet saai of vervelend? Raken jullie nooit uitgepraat? Nee, we hebben altijd wat om over te praten. We wakkeren groei bij elkaar aan en zijn reflectie naar elkaar toe. Wij zijn constant met ontwikkelen bezig, op allerlei vlakken; technisch, mentaal, lichamelijk en op familie vlak. We kunnen ook echt eerlijk zijn tegen elkaar, echt zeggen wat we vinden of zien bij de ander, met respect maar wel to the point.